Inspiratie

Deel uit de inaugurele rede van Nelson Mandela.

Onze diepste angst, is niet dat we onmachtig zouden zijn.
Onze diepste angst is juist onze niet te meten kracht.
Niet de duisternis, maar het licht in ons is wat we het meeste vrezen.

Wij vragen ons af: "Wie ben ik wel om mijzelf briljant, schitterend,
Begaafd of geweldig te vinden"
Maar waarom zou je dat niet zijn?

Je bent een kind van God!
Je dient de wereld niet door jezelf klein te houden.
Er wordt geen licht verspreid, als de mensen om je heen,
Hun zekerheid ontlenen aan jouw kleinheid.

Wij zijn bestemd om te stralen, zoals kinderen dat doen.
Wij zijn geboren om de glorie Gods die in ons is te openbaren.

Die glorie is niet slechts in enkelen, maar in ieder mens aanwezig.
En als we licht laten schijnen, schept dat voor de ander
De mogelijkheid hetzelfde te doen.

Als we van onze diepste angst bevrijd zijn,
Zal alleen al onze nabijheid anderen bevrijden.

Nelson Mandela.

 

Gedicht Manu Keirse: de Drie Bomen.

Er waren eens drie bomen, die alledrie in een hevige storm een grote tak waren kwijtgeraakt. De drie bomen waren elk op een andere manier met hun verlies omgegaan. Jaren later ging ik de bomen weer opzoeken. Gisteren heb ik ze weer gevonden en gesproken.

De eerste boom rouwde nog steeds om zijn verlies en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde om te groeien: “Nee, dat kan ik niet want ik mis een belangrijke tak”. Ik zag dat hij klein was gebleven en in de schaduw stond van de andere bomen.

De zon drong niet meer tot hem door. De wonde was duidelijk zichtbaar en zag er naakt uit. Het was het hoogste punt van der boom. Hij was niet meer verder gegroeid.

De tweede boom was zo geschrokken van de pijn dat hij snel had besloten om het verlies te vergeten. Hij was moeilijk te vinden, want hij lag op de grond. Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien. Hij had zijn greep op de aarde verloren. De plek van de wonde was moeilijk te vinden. Deze zat verstopt achter een heleboel vochtige bladeren en lag daar te rotten.

De derde boom was ook erg geschrokken van de pijn en de leegte in zijn lijf, en hij rouwde om zijn verlies. Het eerste voorjaar toen de zon hem uitnodigde om te groeien, had hij gezegd: “Dit jaar nog niet”. Toen de zon het tweede voorjaar weer terugkwam met de uitnodiging, had hij gezegd: “Ja zon, verwarm mij zodat ik mijn wonde kan verwarmen. Mijn wonde heeft warmte nodig, opdat ze weet dat ze erbij hoort”. Toen de zon het derde voorjaar weer terug kwam, sprak de boom: “Ja zon, laat mij groeien. Ik weet dat er nog zoveel te groeien is”.

De derde boom was ook moeilijk te vinden, want hij niet verwacht dat hij zo groot en sterk zou zijn geworden. Gelukkig heb ik hem herkend aan de dichtgegroeide wonde, die vol trots in het zonlicht werd gehouden.

Uit het boekje” Vingerafdruk van verdriet” van Manu Keirse.

WELKOM BIJ DE SPIEGELAAR!

Nieuws

Met denken kom je van A naar B, met intuïtie kom je overal’ (Albert Einstein). 
 

Voor iedereen een liefdevol 2018!! Bedankt voor uw vertrouwen!

Ook in 2018 sta ik met hart en ziel voor u klaar.

 
  Basistraining Leren leven met verlies (3daagse) 
 
Basistraining  Liefdevolle (geweldloze) communicatie, ook voor (echt-)paren!
 
 NIEUW AANBOD: TRAINING SPIRITUELE COMMUNICATIE!
Pelgrimeren naar je ziel, weet jij de weg?
 
 
Voor mijn andere projecten?